"It's difficult to admit the obvious"
political world

Terror Żydów przeciwko Żydom

Iwo Cyprian Pogonowski|Monday, June 6, 2011

Obecnie w obliczu żądania od Polski 65 miliardów dolarów, przez żydowski ruch roszczeniowy, warto przypomnieć zdarzenia z okresu powojennego, za pomocą których Narod Polski jest jakoby „pociągany do odpowiedzialnośći” wobec opinii publicznej świata.

  |  |        Pierwszy wielki akt masowego napędzania Żydów do Palestyny, za pomocą terroru, w kilkunastu pogromach, odbył się w krajach satelickich w latach 1945-1947, pod kierunkiem sowieckiego aparatu terroru i przy współudziale sjonistycznych bojówek. Do  tych zbrodniczych akcji stosowano takie służby jak „kompanie zaporowe,” które były podporządkowane sowieckiej organizacji „śmierć szpiegom” (smersz) a w polskiej wersji służbie „informacji wojskowej,” głównie obsadzonej przez Żydów. W wyniku pogromów we wszystkich państwach satelickich, Sowieci wówczas przepuścili przez „Żelazną Kurtynę” 711,000 uciekinierów żydowskich. Wśród 711,000 uciekinierów przerażonych pogromami inscenizowanymi przez NKVD z pomocą sjonistów w latach 1945-1947, tylko 232,000 faktycznie dotarło do Palestyny (reszta Żydów wolała wyjazd do USA lub pozostanie we Francji).
Sowiecki aparat terroru wysłał do Palestyny żydowskich weteranów z wojny w Europie i dostarczył im za darmo broń wyprodukowaną w Czechosłowacji. W marcu 1947 roku, z ramienia Sowietów, Andrei Gromyko, złożył pierwszy wniosek w ONZ z żądaniem podziału Palestyny i uznaniu tam państwa Izrael. Podział Palestyny według planu ONZ był zatwiedzony w listopadzie 1947 roku, a w dniu 14go maja, 1948 roku oficjalnie powstało państwo Izrael.

Wówczas nastąpił drugi akt masowego napędzania 547,000 Żydów do Palestyny, tym razem z krajów Bliskiego Wschodu, za pomocą kilkunastu pogromów dokonywanych przez bojówki sjonistyczne, głównie w latach 1950-1951. Żydzi zabijali Żydów, żeby storzyć państwo Izrael, według Naeim’a Giladi’iego, autora książki: “Skandale Ben-Gurion’a: Jak Haganah i Mossad Zabijało Żydów” (“Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and Mossad Eliminated Jews,” Dandelion Books, LLC, Tempe Arizona, 2nd expanded edition 2003). Giladi naprzód napisał tę książkę po hebrajsku potem po arabsku, która to wersja została przetłumaczona na język angielski. Po przyjeździe do USA, Giladi potwierdził, że był uczestnikiem i naocznym świadkiem sjonistycznych bombardowań Żydów w Iraku, jak również był świadkiem odrzucania przez Izarel ofert pokoju Arabów. Tak więc Giladi był świadkiem morderczych ataków przeciwko Żydom  przez Żydów w walce o stworzenie przez sjonistów państwa Izrael. Decyzja Stalina żeby wykorzystać ambicje sjonistów i doprowadzić do konfliktu o ziemię zaludnioną przez Arabów między Żydami i Arabami stwarzała możliwość, po Drugiej Wojnie Światowej, uzależnienia Arabów od dostaw broni i poparcia politycznego Związku Sowieckiego, przeciwko USA, rywalowi Sowietów, państwu potrzebyjącemu ropy naftowej z Bliskiego Wschodu. Stalin mógł neutralizować wpływy Żydów w liberalnych demokracjach zachodnich, używając jako zakładników, masy Żydów zamieszkałe na terenie sowieckiego imperium. Tak więc Sowieci przepuścili przez Żelazną Kurtynę 711,000 uciekinierów żydowskich z krajów satelickich w latach 1945-1947 w celu ich osadnictwa w Palestynie. Sjoniści ogłaszali tę migracje jako „Briha” – ucieczka Żydów z Europy. Niektórzy myśleli
że miał być to koniec europejskiej fazy historii Żydów. Jednak jak wyżej wspomniano, zamiast jechać do Paletyny większość żydowskich uciekinierów wolała pojechać do USA lub zostać we Francji. Piętnaście innych pogromów w państwach satelickich, dwa z nich w Bratysławie i w cztery w  Budapeszcie, nie były omawiane w mediach światowych, lub były wspomniane tak, że nie przetrwały one w pamięci publicznej ani w Polsce ani w innych krajach. Prasa i media światowe miały udostępnione jedynie szczegóły pogromu w Kielcach, 4go lipca, 1946, w wersji propagandy sowieckiej. Tymczasem grupy uciekinierów zydowskich zorganizowane przez sjonistów przekraczały polską granice w Szczcinie lub w Kłodzku. Sowiecki aparat terroru w Kielcach postawił przed sądem dziewięciu Polaków, którzy po torturach podpisali przyznanie się do winy, poczem wkrótce zostali straceni. Później ich rodziny udowodniły, że żaden z zabitych skazanców niebył obecny w Kielcach w dniu 4go lipca 1946 roku w czasie pogromu. Biskup kielecki, ksiądz Czesław Kaczmarek, był torturowany przez 40 godzin w czasie których stracił 19 zębów, nim żydowscy oficerowie aparatu terroru, wymusili na nim podpis pod obciążającym go zeznaniem. Przesłuchanie i tortury księdza biskupa Kaczmarka odbyły się pod nadzorem pułkownika Józefa Goldberga Różańskiego, dyrektora w ministerstwie bezpieczeństwa państwowego (MBP). Goldberg Różański
zagroził na piśmie księdzu biskupowi, żeby nie szukał sprawiedliwości na drodze prawnej. Epizod ten opisał częściowo ksiądz dr. Roman Dzwonkowski, w Naszym Dzienniku z 20- 21 maja, 2006, Nr . 117m (2527) Wszystko to działo się w czasie lat terroru Jakuba Bermana, przedstawiciela Moskwy w Polsce okupowanej i kontrolowanej przez Sowiety. Według Stefana Korbońskiego (byłego szefa wojskowych i cywilnych akcji ruchu oporu w Polsce) Naród Polski żył przez pierwsze dziesięć lat po Drugiej Wojnie Światowej pod żydowskim terrorem kontrolowanym przez Moskwę. Pisze on o tym w jego książce “Poles and Jews in World War II.” Stefan Korbonski był odznaczony za ratowanie Żydów w Yad Vashem.

Naeim Giladi wspomina że 28 maja, 1948 zostały stworzone izraelskie siły zbrojne z Haganah (“the defense”) i Irgun Zwei Leumi („Narodowa Organizacja Wojskowa”). Siły te liczyły 60,000 żołnierzy i oficerów doświadczonych na wojnie w Europie. Siły te okupowały więcej terenów niż Żydzi mogli zaludnić, jednocześnie podbój i konfiskata ziem arabskich wywołał opór Arabów przeciwko żydowskim najeźdźcom. Część druga: Pogromy na Bliskim Wschodzie Drugi akt masowego napędzania Żydów do Palestyny odbył się na Bliskim Wschodzie i był dalszym ciągiem dramatu, który odbył się w krajach satelickich w latach 1945-1947, kiedy 711,000 Żydów było wypędzone z miejsc zamieszkania i przepuszczone przez Żelazną Kurtynę przez Sowiety. Druga fala pogromów, tym razem bez NKWD, była dokonana już tylko przez bojówki sjonistyczne i spowodowała ona wygnanie 547,000 Żydów z krajów Bliskiego Wschodu. W sumie akcja masowych i brutalych przesiedleń objęła ponad milion dwieście tysięcy Żydów w latach 1945-1951. Ważnym swiadkiem historii zdarzeń tych na Bliskim Wschodzie jest Naeim Giladi. Naeim Giladi, Żyd urodzony w Bagdadzie, autor książki: “Skandale Ben-Gurion’a: Jak Haganah i Mossad Zabijało Żydów,” (“Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and Mossad Eliminated Jews,” miał 12 lat, kiedy 1go czerwca, 1941 roku w czasie rozruchów sprowokowanych przez Brytyjskie wojska kolonialne w Bagdadzie, zginęło kikaset miejscowych Żydów. Już w 1921 roku, Amir Faisal, został marionetkowym królem Iraku i wyznaczył pro-brytyjskich Żydów, na ważne stanowiska włącznie z ministrem ekonomii. Już wtedy sjoniści powodowali kłótnie między Żydami i Arabami z powodu brytyjskiego poparcia dla t.zw. “Balfour Declaration.” Brytyjczycy proklamowali w Palestynie t.zw. “Jewish Homeland”  („Ojczyznę Żydów”) w zamian za pomoc sjonistów w doprowadzeniu do udziału USA w Pierwszej Wojnie Światowej. „Deklaracja Balfour’a” była zawarta w liście z 2go listopada, 1917, napisanym przez brytyjskiego ministra spraw zagranicznych, Arthur’a Balfour’a, zaadresowanym do szefa sjonistów w W. Brytańji, lorda Walter’a Rothschild’a (zobacz: John Cornelius: “The Hidden History of the Balfour Declaration.” „Tajna Hisroria Deklaracji Balfour’a). W rezultacie Deklaracji Balfour’a powstała nowa nienawiść, której wcześniej nie było, między Żydami i Arabami. Brytyjskie poparcie dla sjonistów oraz Brytyjskie traktowanie Iraku jako państwo fasadowe, przez nich manipulowane, głęboko obrażało Arabów i wywolywało chęć zemsty na sjonistach. Brytyjczycy okupowali miasto Basra w Iraku, 12go kwietnia, 1941 i oznajmili że miejscowi Żydzi zadeklarowali posłuszeństwo i wierność Brytyjczykom. Komunikat ten miał na celu wywołanie rozruchów, które posłużyły jako pretekst do okupacji i rabunku Bagdadu przez wojska brytyjskie, które weszły do miasta 30 go, kwietnia 1941. Propagandowe pogłoski, że Żydzi z Palestyny walczą po stronie Brytyjczyków przeciwko Arabom, w okolicy miasta Fellujah, w Iraku, spowodowały 2go czerwca atak na dzielnicę żydowską w Bagdadzie, gdzie zniszczono 1300 sklepółw i 1000 domów. Brytyjskie oddziały Gurkha zabiły około 500 Żydów na ulicach Bagdadu, jako część brytyjskij pacyfikacji Iraku. Jednocześnie sjoniści zorganizowali tajne komórki w Iraku. Wiadomiści o podbojach sjonistycznych w Palestynie i o żydowskich masakrach Arabów, takich jak we wiosce Deir Yassin, wzmocniły anty-brytyjski ruch oporu w Iraku.  W styczniu 1948 wybuchły rozruchy przeciwko Brytyjczykom w Iraku. Kiedy Izrael ogłosił niepodległość, Irakijczycy zamknęli rurociąg naftowy połączony z rafinerią w Haifie. Jako sjonista, Naeim Giladi został uwięziony w więzieniu Abu-Gharib aż do ucieczki we wrześniu 1949. Sjonistyczne akty trerroru zaczęły się sześć miesięcy póżniej. Bomba eksplodowała 19go  marca, 1950, w “American Cultural Center and Library” bibliotece uczęszczanej przez Żydów w Badgadzie, bez strat w ludziach. Druga bomba była wrzucona do restauracji El-Dar El-Bida Café, 8go kwietnia, 1950, gdzie Żydzi święcili Passover. Cztery osoby były ranne. Ulotki sjonistyczne nawoływały Żydów do natychmiastowego opuszczenia Iraku. Zydzi nie posiadający nieruchomości zatłoczyli biura emigracyjne, zrzekali się  obywatelstwa w Iraku i składali podania o pozwolenie na wyjazd do Izraela. Żydowska firma samochodowa Beit-Lawi Automobile Company była uszkodzona granatem 10go maja, 1950, bez poranienia kogokolwiek. Granat wybuchnął nieszkodliwie 3go czerwca, 1950 w żydowskiej dzielnicy El-Batawin. Równocześnie sjoniści posłali telegramy do Izraela w sprawie podniesienia kwoty na przyjazd większej ilości Żydów. Następny żydowski budynek był uszkodzony bombą (bez strat w ludziach) przy ulicy El-Rasjid. Trzech Żydów zginęło 14go stycznia, 1951, kiedy granat uszkodził przewody wysokiego napięcia przez synagogą Masouda Shem-Tov. Wówczas exodus dzienny osiągnął 600 do 700 Żydów. W przeciwieństwie do propagandy sjonistycznej, Giladi pisze: ”Straszną prawdą jest, że granaty które zabijały i okaleczały irakijskich Żydów i niszczyły ich majątki były rzucane przez Żydów.” Ulotki sjonistyczne drukowane nielegalnie w Iraku przez Żydów 16go Marca, 1950 i 8go kwietnia, 1950 wzywały Żydów do natychmiastowego wyjazdu z Iraku do Izraela. Wilbur Crane Eveland, agent CIA napisał w 1988 roku: “W celu tworzenia obrazu jakoby anty-amerykańskich Irakijczyków, oraz w celu terroryzowania Zydów w Iraku, sjoniści podkładali bomby w bibliotece amerykańskiej i w synagogach, poczem rozrzucano ulotki nawołujące Żydów do ucieczki do Izraela... Miejscowa policja w Iraku udowodniła ambasadzie amerykańskiej, że bombardowanie synagog i bibliotek, jak również anty-żydowskie i anty-amerykańskie ulotki, były dziełem poziemia sjonistycznego w Iraku. Niestety media światiwe podawały raporty, że terroryści arabscy spowodowali ucieczkę Żydów z Iraku, których to uciekinierów sjoniości niby ratowali, a naprawdę sjoniści powiększali, za pomocą uciekinierów, ilość Żydów w Izraelu.” (Wilbur Crane Eveland, “Ropes of Sand: America’s Failure in the Middle East,: N.Y. Norton, 1980, pp 48-49). Dobrze udokumentowana książka Naeim Giladi, Żyda urodzonego w Bagdadzie, opisuje i udokumentowuje szczegóły zawarte w tytule jego książki: “Skandale Ben-Gurion’a: Jak Haganah i Mossad Zabijało Żydów.” Tak więc w cztery lata po zainscenizowaniu pogromu kieleckiego przez sowiecki aparat terrotu przy pomocy sjanistów ten sam program sconiści kontynuowali w krajach Bliskiego Wschodu. Część trzecia: Zbrodnie syjonistów Prawdą jest że “Żydzi zabijali Żydów, żeby stworzyć państwo Izrael,” jak to opisuje Naeim Giladi, autor książki: “Skandale Ben-Gurion’a: Jak Haganah i Mossad Zabijało Żydów” (“Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and Mossad Eliminated Jews,” Dandelion Books, LLC, Tempe Arizona, 2nd expanded edition 2003). Również prawdą jest że Żydzi zabili bez porównania więcej Arabów w Palestynie, którym zabierali ziemię niż ilość ofiar żydowskich przy zmuszaniu Żydów do wyjazdu doPalestyny. Giladi opisuje jak premier Izraela, David Ben-Gurion (1886-1973) potrzebował “Orientalnych” Żydów by pracowali oni na gospodarstwach rolnych, z których Palestyńczycy byli wypędzeni, przez siły Izraela w 1948 roku. Aleksander Sożenicyn jak i Israel Shamir, opisują nienawiść Żydów do pracy na roli jak i ich nienawiść do wyzyskiwanych i rozpijanych przez nich europejskich chłopów, („Dwieście lat razem” i „Jewish History, Jewish Religion”). Na przykład Żydzi byli właścicielami miliona hektarów ziemi ornej w Rosji carskiej, a faktycznie tylko 10% z roli posiadanej przez nich, Żydzi sami uprawiali. Giladi opisuje jak władze Izraela używały bacteriologicznych metod i planowo zakażały Palestyńczyków tyfusem i dyzynterią. Cytuje on dziennik Hadashot z 13go sierpnia, 1993 w którym autorka Sara Laybobis-Dar, opisuje wywiady z Izarelczykami, którzy znali szczegóły stosowania broni bacteriologicznej w czasie wojny w 1948 roku. Świadek Mileshtin zeznał, że bacterie były stosowane w celu zatrucia studni w każdej wiosce opróżnionej z Arabów. Moshe Dayan, wówczas dowódca dywizji “wydał rozkaz w 1948 roku żeby usuąć Arabów z wiosek, zniszczyć buldozerami ich domy i  zatruć studnie bakteriami typhusu i dysenterii,” tak żeby Arabowie nie mogli wracać do swoich wiosek. Arabowie skutecznie bronili się w miejscowości Acre położonej nad strumieniem Capri.  Haganah zatruła bakteriami typhusu wodę płynącą do Acre. Obrońcy zachorowali i Żydzi zajęli tę miejscowość. Haganah posłała Żydów przebranych za Arabów do Gazy, wówczas zajętej przez żołnierzy egipskich, którzy schwytali przebranych Żydów w momencie kiedy za pomocą bakterii w dwu puszkach zakażali wodę pitną bakteriami  tyfusu i dysenterii, Obecnie Giladi, uważa że sjonistyczny program polityczny był zbrodniczy od początku, ponieważ przywódcy sjonistyczni dobrze wiedzieli, że w celu utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie, będą konfiskować ziemię miejscowych Arabów i wypędzać ich masowo, żeby osiedlić na ich ziemiach, setki tysięcy Żydów wygnanych z Europy w ramach programu „Bricha” (faktycznie naprzód przybyło 232,000 Żydów wygnanych z sowieckich państw satelickich, a następnie 547,000 Żydów wygnanych pogromami z państw Bliskiego Wschodu). Vladimir Jabotinsky, działacz sjonistyczny w przedwojennej Polsce, otwarcie mówił że ta “wymiana” ludności w Palestynie będzie możliwa tylko za pomocą siły i terroru. Żeby wypędzić Żydów z ich domów z takich państw satelickich jak Polska, Słowacja, Węgry, etc. NKWD inscenizowało pogromy w krajach okupowanych przez Sowiety i posługiwało się sjonistami żeby organizować grupy uciekinierów, dla których Sowieci otwierali Żelazną Kurtynę. Najbardziej znany jest pogrom kielecki z 4go lipca, 1946. Wśród kilkunastu pogromów dwa pogromy miały miejsce w Bratysławie i cztery w Budapeszcie, ale pogrom w Kielcach, w Polsce był najbardziej rozgłaszany przez sowiecką propagandę z dwu powodów: żeby nakłonić polskich Żydów nie zatrudnionych w sowietyzacji Polski, do wyjazdu do Palestyny, jak również żeby przekonać państwa i publiczność zachodnią, że w Polsce jest potrzebna silna ręka sowieckiego aparatu terroru żeby chronić Żydów przed polskim amtysemityzmem. W rezultacie z poparciem Sowietów sjoniści zorganizowali eksodus  711,000 Żydów z krajów odizolowanych od zachody “Żelazną Kurtyną.” Sjoniści również zorganizowali taki terror w państwach arabskich, że spowodowali masową ucieczkę Żydów z Bagdadu, Damaszku i innych miast arabskich w latrach 1950-1951 i póżniej. Giladi wspomina książkę Irakijczyka napisaną po arabsku, we wczesnych latach 1950, na temat bombardowań sjonistycznych Bagdadu w okresie lat 1950-51. Tytuł książki był “Jad sjonistycznej żmiji” (“Venom of the Zionist Viper,” w której to książce negatywnym bohaterem jest agent Izraela Mordechai Ben-Porat. Mossad, za pomocą przyjaciół w amerykańskiej ambasadzie w Bagdadzie, wykupił wszystkie egzemplarze tej książki o „Sjoinistycznej Żmiji” i zniszczył je.

Giladi pisze o kolaborcji sjonistów z nazistami. Równocześnie twierdzi on że W. Brytania i jej podległe panstwa arabskie, były rządzone przez ludzi posłusznych Londynowi. W wypadku obalenia pro-brytyjskich rządów, Brytyjczycy prowokowali anty-żydowskie rozruchy, żeby pod pretekstem pacyfikacji najechać, na przyklad na Irak, i dać władzę brytyjskiemu agentowi. W 1949, Izarel wysłał szpiega, Mordechai’a Ben-Porat’a do Iraku, z dużą łapówką dla rządu el-Said’a w Bagdadzie, żeby zaprowadził ustawę, według której Żydzi tracili obywatelstwo Iraku i musieli emigrować do Izraela.  Uri Avnery, napisał w piśmie Haolam Hazel, że Ben-Porat był winien bombardowań w Bagdadzie. Do dziś Porat jest znany jako Morad Abu al-Knabel czyli “Mordechai of the Bombs” („Mordechai od bombs”). Giladi zapytał Ben-Gurion’a: “Dlaczego Izrael, który jest parlamentarną demokracją nie ma konstytucji.?” Ben-Gurion odpowiedział: “Widzisz chłopcze, jeżeli mialibyśmy konstytucję, to musilibyśmy w niej opisać granice Izraela. Ale obecne granice nie są naszymi granicami, mój drogi.” Zapytany: „Gdzie są granice Izraela?” Ben-Gurion odpowiedział: “Sa one tam dokąd w przyszłości dotrze wojsko izraelskie (Sahal), tam będą nasze granice.” Tak więc według Naeim Giladi, nie tylko “Żydzi“zabijali Żydów, żeby stworzyć panstwo Izrael, ale udowadnia on swojej książce “Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and Mossad Eliminated Jews,” że celem rządu sjonistycznego jest ekspansja terytorialna i żę ponad milion dwieście tysięcy Żydów bylo wypędzonych terrorem inicjowanym przez sjonistółw, z ich miejsc zamieszkania w Europie i na Bliskim Wschodzie. Akcja ta była planowana i dokonana, żeby stworzyć państwo Izrael w Palestynie kosztem Arabów palestyńskich.
Copyright © 2009 www.internationalresearchcenter.org
Strony Internetowe webweave.pl