"It's difficult to admit the obvious"
political world

Żydowski aparat szantażu w USA

Iwo Cyprian Pogonowski|Monday, October 17, 2011

Dzięki stosowaniu procentów składanych bogaci Żydzi podwajali swój stan posiadania z pokolenia na pokolenie i byli ważną częścią finansiery na świecie. Bezpośrednio po Drugiej Wojnie Światowej żydowscy właściciele hoteli w Nowym Jorku wywieszali napis "Żydom Wstęp Wzbroniony" ponieważ uważali, że w ten sposób więcej zarobią niż gdyby wynajmowali pokoje Żydom.


  W Ameryce, w walce o wpływy polityczne, Żydzi używali pieniędzy w coraz bardziej kosztownych kampaniach wyborczych. Zarówno łożyli pieniądze żeby pomagać przyjaznym im kondydatom jak i żeby niszczyć swoich oponentów politycznych. Zbrodnie Hitlera i masowe ludobójstwa dwudziestego wieku zostały opracowane przez autorów żydowskich tak, że udało im się stworzyć mit holokaustu, w którym to micie tragedia żydowska z czasów drugiej wojny światowej, jest najważniejsza ze wszystkich masowych mordów tego wieku. W dwudziestym wieku w masowych mordach zginęło około sto osiemdziesiąt milionów ludzi, w tym niecałe trzy procent stanowiły ofiary żydowskie. W micie holokaustu zbrodnie Hitlera zostały potraktowane głównie jako zbrodnie przeciwko Żydom. W cień usunięto fakt, że prawie do końca stycznia 1942 roku, głównymi ofiarami niemieckiego aparatu terroru była inteligencja polska, którą również masowo mordował sowiecki aparat terroru współpracujący z niemieckim do lata 1941go roku. Do tego momentu, przy pomocy wielu miejscowych Żydow, Sowieci wymordowali więcej obywateli polskich, niż uczynili to Niemcy w tym samym czasie. Niemcy i Sowieci byli zaopatrzeni, w zgóry przygotowane listy, do egzekucji Polaków. Nieraz szukali osób, które zmarły kilka miesięcy przed wybuchem wojny, co znaczy że listy były przygotowane wcześniej niż daty wspomnianych tu zgonów. Zaraz po wojnie, wśród Żydów amerykańskich, nie było w użytku ani słowo "holokaust" jak też nie było silnej propagandy w celu stworzenia państwa Izrael. Wówczas w ONZ, Sowieci wnosili wnioski na korzyść stworzenia państwa żydowskiego w Palestynie.  Wówczas przywództwo ruchu syjonistycznego było w rękach marksistów-stalinistów. Sowieci inscenizowali kilkanaście pogromów w państwach satelickich pod kontrolą NKWD i przy pomocy syjonistów (jak np w Kielcach w 1946 roku). W sumie około 711,000 Żydów zostało wypędzonych z krajów satelickich i ci którzy dotarli do Palestyny zostali wyposażeni bronią czeską na rozkaz Sowietów, którzy destabilizowali za pomocą Żydów strategicznie ważny Bliski Wschód dzięki znajdującym się tam największym złożom ropy naftowej. Nowo powstałe państwo Israel stało się wkrótce ważnym elementem w Zimnej Wojnie i to podniosło polityczne znaczenie Żydów w USA, zwłaszcza że wówczas Żydzi byli najważniejszą grupą etniczną w wywiadzie sowieckim. W tym samym czasie Żydzi stanowili więcej niż połowę członków partii amerykańskiej komnistycznej i wiadome jest że Żydzi odegrali kluczową rolę w zdobyciu przez Sowiety dokładnych danych o amerykańskiej bombie atomowej. Główną żydowską bronią propagandową przeciwko jakiejkolwiek opozycji było oskarżanie o "antysemityzm" ludzi niewygodnych im politycznie. Polacy byli piętnowani jako antysemici i marginalizowani na uniwersytetach w USA jako "nieobiektywni naukowcy." Kandydaci w jakichkolwiek wyborach w USA, zorientowali się, że "pomówienie o antysemityzm" niszczy możliwości zdobywania pieniędzy na coraz droższe kampanie wyborcze. Pomówieni tracili dostęp do mediów i możliwość szerzenia swoich poglądów. Pod koniec lat 1950tych wszystkie amerykańskie służby specjalne i dowództwo wojskowe było zdominowane przez ludzi, którzy byli lojalni w pierwszym rzędzie do Izraela. Wtedy tylko jeden znany rabin, Morris Lazaron, nawoływał Żydów, obywateli amerykańskich, żeby byli lojalni w pierwszym rzędzie do USA a nie do Izraela. Media, jeszcze nie zdominowane przez Żydów, wiedziały, że udostępnianie poparcia kandydatowi krytykującemu politykę antagonizowania przez USA arabskich właścicieli pól naftowych, odrazu wywołuje oskarżenie takiego polityka, o antysemityzm, co natychmiast  pozbawia radio lub gazetę dochodu z ogłoszeń handlowych z powodu bojkotu Żydów. Ostatnim prezydentem, który skutecznie przeciwstawiał się naciskom żydowskim, był prezydent Ike Eisenhower. Natomiast prezydent John Kennedy życiem przypłacił za stanowczą opozycję przeciw posiadaniu broni nuklearnych przez Izrael. Wraz z wzrostem siły politycznej Żydów w USA, Amerykanie nauczyli się odruchowo reagować na słowo antysemityzm, tak jak psy Pawłowa reagowały na dzwonek. Żydom udało sie narzucić ostry system, kontrolowanej przez nich, poprawności politycznej, w ramach której, każdy obywatel amerykański,  pomówiony o antysemityzm, podlegał nagonce politycznej i dyskryminacji zawodowej. Oskarżony o antysemityzm nietylko nie mógł w ciągu ostatniego pół wieku wygrać jakichkolwiek wyborów w USA, ale rownież był poważnie zagrożony utratą pracy i zwichnięciem kariery, tak naukowej jak i artystycznej w Ameryce. System szantażu oskarżeniem o antysemityzm, używany przez ekstremistów żydowskich z izraelskiego lobby jest bardzo skuteczną taktyką w USA i w krajach zachodniej cywilizacji. Pisał o tym Congressman Paul Findley w książce pod tytułem "Ośmielili odezwać się" ("They Dared to Speak Out," Westport, CT: Lawrence Hill, 1985). Według Findley'a politycy amerykańscy w strachu przed zemstą żydowskiej grupy nacisku boją się mówić prawdę. Ten strach polityków amerykańskich (i brytyjskich) Findley piętnuje jako główny powód dzisiejszej siły politycznej Izraela. Ofiarami tego systemu falszywych oskarzeń byli, dla przykładu, tacy politycy, jak były kandydat na prezydenta USA, Patrick Buchanan, senator Charles H. Percy(1967-1985), senator J. William Fulbraight (1905-1995), a w świecie naukowym, na przykład, profesor Norman Davies, którego nie dopuszczono do objęcia katedry historii w Stanford University w Kalifornii dlatego, że w swoich książkach  nie obwinił on Narodu Polskiego o zagładę Żydów. Tak więc dr Davies odmówił potwierdzenia jednego z głównych fałszów, na których opiera się mit holokaustu. Dr. Davies nie uległ presji żydowskiej i zaprzeczył jakiegokolwiek współudziału Narodu Polskiego w tragedii Żydów europejskich. Oparł się on amerykańskim organizacjom żydowskiego ruchu roszczeniowego znanym z używania zebranych odszkodowań głównie na cele polityczne a nie dla faktycznych ofiar niemieckiego prześladowania. Niestety oszczerstwa żydowskie zakłamujące chwalebną rolę Narodu Polskiego w dwudziestym wieku, należą do głównych narzędzi żydowskiego ruchu roszczeniowego i radykalnych syjonistów rządzących w Izraelu, w ich walce o korzyści polityczne i materialne tak w Palestynie jak i na świecie. Podstawowym elementem w tym procederze jest żydowski aparat szantażu w USA i innych krajach włącznie z Polską.
Copyright © 2009 www.internationalresearchcenter.org
Strony Internetowe webweave.pl